Storythai

ไม่มีอารายมากมาย  แค่ไม่อยากปล่อยให้ไดอารี่มานร้างก้อเท่านั้น

เลยแวะเวียนมาเขียนอารายพอเปงเรื่องเปงราว  ..........................................

ไม่รุว่า ตอนนี้ตัวเองคิดอารายยุกานแน่  ดูเหมือนว่าแคร์ แต่จิง ๆ แล้วก้องั้น ๆ

ไม่เข้าใจเหมือนกาน  แคร์อารายน่ะเหรอ  หลายอย่างมากมาย

ไม่รุจาเริ่มนับจากตรงไหนดี  มานมากมายไปหมดเลย...................วุ่นวายจิง ๆ เลย

ความจิง คือ คิดถึงไดอารี่เล่มเดิมมาก่า เพราะ มานเก็บเรื่องราว ความทรงจำต่าง ๆ ไว้เยอะแยะมากมาย

อยากกลับไปเขียนมาน  แต่มานคงไม่สมควร  เพราะ ในเมื่อ ไดอารี่เล่มนั้น

มัน คือ สิ่งที่ทำให้ครัยบางคนเขาสนุกสนานกันยุรึเปล่า หรือ กลายเปงปันหาภายในใจ

ไม่รุสินะ  อาจจะเปงเพราะ ไม่ค่อยแคร์อารายมากมาย  เกลียด คือ เกลียด  รัก คือ รัก

มานเลยกลายเปงอารมที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน  ง่าย ๆ คือ ไม่แอบแรงว่างั้น  ( ห้า ๆ )

มีอารายก้อพูดออกมาตรง ๆ ไง  สบายใจดีออก  เค้าถึงว่ากันว่า  คนแบบนี้น่ะไม่น่ากลัว  เพราะ ทำอารายก้อเหง ๆ กานยุ

แต่มานคงวุ่นวายหน่อย เพราะ ขี้วีน   อื้มนะ!!!!!

แค่อยากจะ รัก คน ๆ นึง คนที่เรารักมากมาย  แต่ทำไม่ได้

แค่อยากจะ ดูแล คน ๆ นึง ที่เคยแคร์ซะมากมาย  แต่คงไม่ใช่

แค่อยากจะบอก รัก คน ๆ นึง ที่เคยมีค่ามากมาย  แต่เป็นไปไม่ได้

มานสายเกินไป  สายมาก ๆ  สายที่ ไม่รุจักแคร์ความรุสึกคนอื่นให้มากก่านี้  ไม่เลย

ในวันนี้ ตอนนี้ ไม่มีอุปสรรคอะไรแล้ว  มีเพียงอย่างเดียว คือ ต้องเริ่มต้นกะสิ่งใหม่ ๆ ไม่ย้อนกลับไปวันวาน

" วันนี้คุนได้ทำสิ่งที่ตัวเองหวังไว้รึยัง  ถ้ายัง...รีบทำมันซะ "   ก่อนที่คุนจะไม่มีโอกาสได้แก้ตัว

ปล. หลาย ๆ ความคิด หลาย ๆ แง่มุม  ที่ควรหาว่ามัน คือ ส่วนไหนของหัวใจ